|

Aloes drzewiasty

 Aloes drzewiasty – specjalista od regeneracji skóry i śluzówki

Aloe arborescens – nazwa łacińska

Rodzina: Złotogłowowate

Gatunek: Sukulent

Należy do rodzaju aloesów, który  obejmuje ponad 500 gatunków.

Nazwy w innych językach :

tree aloe – po angielsku; Baumaloe – po niemiecku;  Stromová aloe – po czesku;  Aloès des arbres – po francusku; áloe de árbol – po hiszpańsku

Inne nazwy aloesu drzewiastego :

czarna halena, żółta halena, wątrobna halena, morownika. H-alena, h-elena etymologicznie pochodzi z aloesu, roślina ośmiornicy, kandelabra,

Drzewo cennego aloesu zasadził sam Bóg, opis z Księgi Liczb 24:6: ,,(5) Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkania twoje, Izraelu
(6) 
Jak szerokie doliny potoków, jak ogrody nad brzegiem strumieni lub jak aloes, który Jahwe sadził, i jak cedry nad wodami”. (Liczb 24:5-6; Biblia Tysiąclecia II)

Aloes wymaga pełnego słońca i ograniczonego podlewania. Może być uprawiana jako roślina przenośna, latem w ogrodzie, zimą w mieszkaniu, ogrodzie zimowym. Jest to jeden z najłatwiejszych w pielęgnacji sukulentów, w środowisku naturalnym rośnie głównie na grzbietach i skałach górskich, także w zaroślach. 

To soczysta roślina ozdobna i lecznicza pochodząca z Republiki Południowej Afryki oraz Półwyspu Arabskiego. Jest szeroko rozpowszechniony w Malawi, Mozambiku i Zimbabwe.

Gatunek został opisany przez Carlosa Linnaeusa w 1753 r., a później przez Nicolaasa Laurensa Burmana i opublikowany w 1768 r.

Charakteryzuje się krzaczastym porostem z gołą łodygą. Krawędzie liści mają mocne kolce. Liście są ząbkowane, skórzaste, mięsiste, zimozielone. Co więcej Aloes jest dość odporny na szkodniki. 

 W przeciwieństwie do Vera, Arborescens tworzy widoczny pień, na którym tworzą się gałęzie przypominające przedłużenia. W optymalnych warunkach może dorastać od 2 do 3 metrów wysokości lub pień może mieć grubość do 30 cm.

Co najważniejsze  Aloes drzewiasty nie jest kapryśny co do gleby, akceptuje podłoże piaszczyste i ubogie w składniki odżywcze. Nade wszystko jest bardzo odporny na susze i wysokie temperatury, jednak mniej na mróz, wytrzymuje do -4ºC.

Surowiec zielarski:

to świeże liście wraz z obejmującymi łodygę pochwami lub cała roślina, powinien pochodzić z roślin co najmniej 3-letnich.  Z roślin uzyskuje się sok, który poddaje się zagęszczeniu poprzez ogrzewanie (odparowanie wody). Stężony i zagęszczony sok aloesów nosi nazwę alony.

Substancje czynne:

wielocukry, aloektyna, hydroksyantrazwiązki, kwasy organiczne, liczne witaminy oraz sole mineralne, żywice, garbniki i enzymy, polisacharydy.

Sok z aloesu drzewiastego posiada ponad 150 substancji czynnych.

Działanie:

Aloes posiada właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze i przeciwbólowe. Przyśpiesza regenerację skóry i błon śluzowych. Działa również immunostymulująco.

Natomiast Alona drażni śluzówkę jelita grubego wywołując jego przekrwienie, wzmaga ruchy robaczkowe jelita – powodując po 8-9 godzinach przeczyszczenie. Ponad to zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, trzustkowego, jelitowego i żółci. Odruchowo powoduje przekrwienie macicy i narządów pobliskich.

Wodne i alkoholowe wyciągi ze świeżego aloesu oraz naturalny nie zagęszczony sok działają stymulujące na granulopoezę (dojrzewanie granulocytów). Wywierają wpływ ogólnie wzmacniający (tonizująco), zwiększają liczbę limfocytów B nasilając odpowiedź humoralną (wzmagają siły odpornościowe organizmu na choroby), przyśpieszają ziarninowanie i gojenie się ran. Bardzo korzystnie wpływają na narząd wzroku.

Nawiasem mówiąc w drugiej połowie XX wieku rosyjski chirurg oraz oftalmolog prof. Władimir Fiłatow zauważył, że wodne wyciągi z liści aloesu drzewiastego wpływają korzystnie na poprawę stanu zdrowia osób cierpiących z powodu chorób oczu. Zaobserwował również, że ułatwia on przyjęcie się przeszczepionej rogówki.

Ponadto syrop aloesowy w połączeniu z preparatami żelaza i zespołem witamin staje się doskonałym środkiem zwiększającym liczbę krwinek czerwonych i stężenie hemoglobiny we krwi.

Zastosowanie:

Medycyna ludowa , fitoterapia:

Krótko mówiąc Aloes drzewiasty jest tradycyjnym lekarstwem na cukrzyce w w wielu częściach świata. Wykazuje zastosowanie na wszelkie choroby skórne (np. przewlekła łuszczyca, trądziki) jak również na zmniejszoną odporność organizmu na zakażenia bakteryjne i wirusowe, ogólne osłabienie i złe samopoczucie. Poza tym bywa stosowany przy braku apetytu i słabym trawieniu oraz wadliwej przemianie materii. Nie wspominając o tym, że jest bardzo skuteczny w schorzeniach narządu wzroku, zapaleniach przydatków, a także niedokrwistości. Co więcej preparaty z aloesu drzewiastego są wykorzystywane w schorzeniach włosów, uszkodzeniach skóry i błon śluzowych trudno gojących się ranach, dychawicy oskrzelowej, chorobach zakaźnych, czy też zaparciach i atonii jelit.

Kosmetyka:

W kosmetykach i środkach higieny osobistej składniki pochodzące z różnych gatunków aloesu stosowane są przede wszystkim w preparatach do pielęgnacji skóry, preparatach do makijażu oraz mydłach do kąpieli.Składniki pochodzące z aloesu poprawiają wygląd suchej lub zniszczonej skóry, zmniejszając łuszczenie się i przywracając jędrność.

Ogród:

Wykorzystywany jako roślina dekoracyjna.

Kuchnia:

Miąższ  z aloesu jest wykorzystywany w napojach i alkoholach.

Weterynaria:

Wykorzystywany do leczenia grzybicy u zwierząt oraz hiperglikemii.

Działania uboczne i przeciwwskazania

Preparatów z aloesem nie powinny przyjmować kobiety w ciąży oraz matki karmiące. Dla alony: stany zapalne nerek i dróg moczowych, ciąża, menstruacja, stany zapalne układu pokarmowego ( wyrostek robaczkowy)

Zachęcam do zapoznania się z zamieszczonymi tutaj przepisami i metodami wykorzystania aloesu drzewiastego:

wino aloesowe, napar aloesowy, miód aloesowy, biostymina, nalewka alonowa, wyciąg glicerynowy z aloesu, żel aloesowy, ekstrakt z aloesu

Jeżeli chcesz zobaczyć jak wygląda roślina to zapraszam

Jak lubisz słuchać to zapraszam do filmiku 🙂

Źródła:

https:// rozanski.li

Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniecki, Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Warszawa 1987

https://pl.wikipedia.org/wiki/Aloes_drzewiasty

https://bogzyje.pl/aloes-w-biblii-znaczenie-symboliczne-w-zyciu-chrystusa/

Podobne wpisy

  • |

    Olej dobrego samarytanina

    Olej ten jest przeznaczony do stosowania zewnętrznego. Składniki: W proporcji jedna porcja olejków eterycznych do pięciu porcji olejku bazowego, należy pamiętać, iż olejek cynamonowy może moco podrażnić skórę i należy użyć połowę jego porcji. Przygotowanie: Zmieszaj w szklanym słoiku pięć olejków eterycznych z olejem bazowym. Mieszaj drewnianym mieszadłem, aż się połączą. Następnie przelej do ciemnego,…

  • |

    Rzeżucha łąkowa

    Rzeżucha łąkowa jest znakiem nadejścia wiosny. Bywa nazywana,  też kwiatem kukułki. W dodatku Rzeżucha łąkowa nadaje się do ziołowych ogrodów oraz na kwietne łąki. Jest to roślina miododajna, przyciągająca owady. Cardamine pratensis – nazwa łacińska Rodzina: Kapustowate Gatunek: Bylina Nazwy kwiatu kukułki w innych językach: Meadow cress  – po angielsku; Wiesenkresse – po niemiecku; Řeřicha…

  • |

    Krwawnik Pospolity

    Krwawnik Pospolity – skuteczny w bolesnym miesiączkowaniu Achillea millefolium – nazwa łacińska Rodzina: Astrowate Krwawnik pospolity to gatunek zbiorowy. Występuje w Europie i Azji zachodniej w strefie klimatu umiarkowanego. W Polsce powszechny. Surowiec pochodzi ze stanowisk naturalnych. Surowiec zawiera podłużnie bruzdowane łodygi. Liście są ciemnozielone, bezogonkowe, pierzastosieczne, z lekko zaostrzonym szczytem. Charakterystyczne są baldachogronowe kwiatostany…

  • |

    Łąka czeka. Przewodnik zielarski na wiosnę.

    Wyobraź sobie, że wychodzisz o świcie na łąkę. Rosa jeszcze moczy buty, ale w powietrzu czuć już ten słodko-cierpki zapach budzącej się ziemi. Jako współczesna zielarka nie szukam wiedzy tylko w zakurzonych księgach – dla mnie rośliny to żywa, pulsująca energia, która właśnie teraz, w kwietniu i maju, osiąga swoje największe stężenie. To nie jest…

  • |

    10 roślin starożytnego świata

    10 roślin znanych już tysiące lat temu Zanim powstała nowoczesna farmacja, istniała uważna relacja człowieka z przyrodą. Wiedza o roślinach nie była oddzielną dziedziną — była częścią codzienności, rytuałów, kuchni, opieki nad ciałem i duchem. Archeologia, historia medycyny oraz badania etnobotaniczne pokazują, że wiele ziół używanych do dziś było znanych już w starożytnych cywilizacjach: w…

  • |

    Święci i Zioła

    Zioła i Święci Jak święci i zakony rozwijali ziołolecznictwo na przestrzeni wieków Historia ziołolecznictwa w chrześcijaństwie jest niezwykle bogata i złożona. W ciągu wieków wielu świętych oraz zakonów przyczyniło się do rozwijania wiedzy o leczniczych właściwościach roślin i ich praktycznym zastosowaniu. W tym artykule przyjrzymy się, jak święci, tacy jak Hildegarda z Bingen, Albert Wielki,…