|

Aloes drzewiasty

 Aloes drzewiasty – specjalista od regeneracji skóry i śluzówki

Aloe arborescens – nazwa łacińska

Rodzina: Złotogłowowate

Gatunek: Sukulent

Należy do rodzaju aloesów, który  obejmuje ponad 500 gatunków.

Nazwy w innych językach :

tree aloe – po angielsku; Baumaloe – po niemiecku;  Stromová aloe – po czesku;  Aloès des arbres – po francusku; áloe de árbol – po hiszpańsku

Inne nazwy aloesu drzewiastego :

czarna halena, żółta halena, wątrobna halena, morownika. H-alena, h-elena etymologicznie pochodzi z aloesu, roślina ośmiornicy, kandelabra,

Drzewo cennego aloesu zasadził sam Bóg, opis z Księgi Liczb 24:6: ,,(5) Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkania twoje, Izraelu
(6) 
Jak szerokie doliny potoków, jak ogrody nad brzegiem strumieni lub jak aloes, który Jahwe sadził, i jak cedry nad wodami”. (Liczb 24:5-6; Biblia Tysiąclecia II)

Aloes wymaga pełnego słońca i ograniczonego podlewania. Może być uprawiana jako roślina przenośna, latem w ogrodzie, zimą w mieszkaniu, ogrodzie zimowym. Jest to jeden z najłatwiejszych w pielęgnacji sukulentów, w środowisku naturalnym rośnie głównie na grzbietach i skałach górskich, także w zaroślach. 

To soczysta roślina ozdobna i lecznicza pochodząca z Republiki Południowej Afryki oraz Półwyspu Arabskiego. Jest szeroko rozpowszechniony w Malawi, Mozambiku i Zimbabwe.

Gatunek został opisany przez Carlosa Linnaeusa w 1753 r., a później przez Nicolaasa Laurensa Burmana i opublikowany w 1768 r.

Charakteryzuje się krzaczastym porostem z gołą łodygą. Krawędzie liści mają mocne kolce. Liście są ząbkowane, skórzaste, mięsiste, zimozielone. Co więcej Aloes jest dość odporny na szkodniki. 

 W przeciwieństwie do Vera, Arborescens tworzy widoczny pień, na którym tworzą się gałęzie przypominające przedłużenia. W optymalnych warunkach może dorastać od 2 do 3 metrów wysokości lub pień może mieć grubość do 30 cm.

Co najważniejsze  Aloes drzewiasty nie jest kapryśny co do gleby, akceptuje podłoże piaszczyste i ubogie w składniki odżywcze. Nade wszystko jest bardzo odporny na susze i wysokie temperatury, jednak mniej na mróz, wytrzymuje do -4ºC.

Surowiec zielarski:

to świeże liście wraz z obejmującymi łodygę pochwami lub cała roślina, powinien pochodzić z roślin co najmniej 3-letnich.  Z roślin uzyskuje się sok, który poddaje się zagęszczeniu poprzez ogrzewanie (odparowanie wody). Stężony i zagęszczony sok aloesów nosi nazwę alony.

Substancje czynne:

wielocukry, aloektyna, hydroksyantrazwiązki, kwasy organiczne, liczne witaminy oraz sole mineralne, żywice, garbniki i enzymy, polisacharydy.

Sok z aloesu drzewiastego posiada ponad 150 substancji czynnych.

Działanie:

Aloes posiada właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze i przeciwbólowe. Przyśpiesza regenerację skóry i błon śluzowych. Działa również immunostymulująco.

Natomiast Alona drażni śluzówkę jelita grubego wywołując jego przekrwienie, wzmaga ruchy robaczkowe jelita – powodując po 8-9 godzinach przeczyszczenie. Ponad to zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, trzustkowego, jelitowego i żółci. Odruchowo powoduje przekrwienie macicy i narządów pobliskich.

Wodne i alkoholowe wyciągi ze świeżego aloesu oraz naturalny nie zagęszczony sok działają stymulujące na granulopoezę (dojrzewanie granulocytów). Wywierają wpływ ogólnie wzmacniający (tonizująco), zwiększają liczbę limfocytów B nasilając odpowiedź humoralną (wzmagają siły odpornościowe organizmu na choroby), przyśpieszają ziarninowanie i gojenie się ran. Bardzo korzystnie wpływają na narząd wzroku.

Nawiasem mówiąc w drugiej połowie XX wieku rosyjski chirurg oraz oftalmolog prof. Władimir Fiłatow zauważył, że wodne wyciągi z liści aloesu drzewiastego wpływają korzystnie na poprawę stanu zdrowia osób cierpiących z powodu chorób oczu. Zaobserwował również, że ułatwia on przyjęcie się przeszczepionej rogówki.

Ponadto syrop aloesowy w połączeniu z preparatami żelaza i zespołem witamin staje się doskonałym środkiem zwiększającym liczbę krwinek czerwonych i stężenie hemoglobiny we krwi.

Zastosowanie:

Medycyna ludowa , fitoterapia:

Krótko mówiąc Aloes drzewiasty jest tradycyjnym lekarstwem na cukrzyce w w wielu częściach świata. Wykazuje zastosowanie na wszelkie choroby skórne (np. przewlekła łuszczyca, trądziki) jak również na zmniejszoną odporność organizmu na zakażenia bakteryjne i wirusowe, ogólne osłabienie i złe samopoczucie. Poza tym bywa stosowany przy braku apetytu i słabym trawieniu oraz wadliwej przemianie materii. Nie wspominając o tym, że jest bardzo skuteczny w schorzeniach narządu wzroku, zapaleniach przydatków, a także niedokrwistości. Co więcej preparaty z aloesu drzewiastego są wykorzystywane w schorzeniach włosów, uszkodzeniach skóry i błon śluzowych trudno gojących się ranach, dychawicy oskrzelowej, chorobach zakaźnych, czy też zaparciach i atonii jelit.

Kosmetyka:

W kosmetykach i środkach higieny osobistej składniki pochodzące z różnych gatunków aloesu stosowane są przede wszystkim w preparatach do pielęgnacji skóry, preparatach do makijażu oraz mydłach do kąpieli.Składniki pochodzące z aloesu poprawiają wygląd suchej lub zniszczonej skóry, zmniejszając łuszczenie się i przywracając jędrność.

Ogród:

Wykorzystywany jako roślina dekoracyjna.

Kuchnia:

Miąższ  z aloesu jest wykorzystywany w napojach i alkoholach.

Weterynaria:

Wykorzystywany do leczenia grzybicy u zwierząt oraz hiperglikemii.

Działania uboczne i przeciwwskazania

Preparatów z aloesem nie powinny przyjmować kobiety w ciąży oraz matki karmiące. Dla alony: stany zapalne nerek i dróg moczowych, ciąża, menstruacja, stany zapalne układu pokarmowego ( wyrostek robaczkowy)

Zachęcam do zapoznania się z zamieszczonymi tutaj przepisami i metodami wykorzystania aloesu drzewiastego:

wino aloesowe, napar aloesowy, miód aloesowy, biostymina, nalewka alonowa, wyciąg glicerynowy z aloesu, żel aloesowy, ekstrakt z aloesu

Jeżeli chcesz zobaczyć jak wygląda roślina to zapraszam

Jak lubisz słuchać to zapraszam do filmiku 🙂

Źródła:

https:// rozanski.li

Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniecki, Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Warszawa 1987

https://pl.wikipedia.org/wiki/Aloes_drzewiasty

https://bogzyje.pl/aloes-w-biblii-znaczenie-symboliczne-w-zyciu-chrystusa/

Podobne wpisy

  • |

    Aronia czarnoowocowa

    aronia melanocarpa – nazwa łacińska Rodzina: Różowate Wykaz gatunków:  aronia czerwona Aronia arbutifolia aronia czarna Aronia melanocarpa aronia śliwolistna Aronia xprunifolia Nazwy w innych językach:  Black Chokeberry – po angielsku; Schwarze Aronia –po niemiecku; Arónie černá – po czesku; Aronia Noir – po francusku; Chokeberry Negro – po hiszpańsku Roślina ta jest blisko spokrewniona z…

  • |

    Szałwia lekarska

    Szałwia lekarska – roślina wielozadaniowa Salvia officinalis – nazwa łacińska Rodzina: Jasnowatych Gatunek: Bylina Nazwy w innych językach :  sage officinalis – po angielsku; medizinischer Salbei – po niemiecku;  léčivá šalvěj – po czesku;  sauge médicinale – po francusku; salvia medicinal – po hiszpańsku; sage – po filipińsku Inne nazwy szałwii lekarskiej :  szalawij, szałwija, sołwijo, szaluzja, szalej  Jej…

  • |

    Bylica Boże Drzewko

    Bylica Boże Drzewko – specjalista od regeneracji wątroby Artemisia abrotanum – nazwa łacińska Rodzina: Astrowate Gatunek: Bylica Pochodzi z Europy Wschodniej oraz Kaukazu, Zakaukazia i Turcji. Wytrzymuje bez większych szkód ujemne temperatury, dochodzące nieraz do -30 °C. W dobrych warunkach, na glebach suchych, mocno próchniczych i na słonecznych stanowiskach, boże drzewko może dorastać do 1,5…

  • |

    Intrakt glistnikowy – Intractum Chelidonii

    Składniki: 1 część świeżego zmielonego ziela lub korzeni 5 częściami 40-50% gorącego alkoholu Przygotowanie: 1 część świeżego zmielonego ziela lub korzeni zalać 5 częściami 40-50% gorącego alkoholu, odstawić na 7 dni; przefiltrować.  Stosowanie: Stosować 2-3 razy dziennie po 5-10 ml w 100 ml wody. Zewnętrznie do pędzlowania schorzałych miejsc (bolesne nadżerki w jamie ustnej, polipy,…

  • |

    Historia ziołolecznictwa

    Czy wiesz, że historia ziołolecznictwa ma tyle lat, ile ma ludzkość? Wiedza o właściwościach roślin była przekazywana z pokolenia na pokolenie. Wiedzę pisaną zaczęto gromadzić 3000 lat p.n.e w Chinach, Babilonie, Egipcie oraz Indiach. W tekstach biblijnych Starego i Nowego Testamentu pojawia się ponad 100 nazw roślin będących elementem codzienności życia mieszkańców Izraela.  A jednak Chiny…

  • |

    Zioła w Mezopotamii

    Obraz Nguyen, Marie-Lan. „ Lekarz przygotowujący eliksir z De Materia Medica ”. Encyklopedia historii świata . Encyklopedia historii świata, 21 marca 2020 r. Internet. 21 stycznia 2025 r. Zioła w Mezopotamii Mezopotamia, leżąca między rzekami Tygrys i Eufrat, była kolebką cywilizacji, gdzie rozwijały się pierwsze systemy rolnictwa, medycyny i piśmiennictwa. W tym regionie już w III tysiącleciu p.n.e….