|

Aloes drzewiasty

 Aloes drzewiasty – specjalista od regeneracji skóry i śluzówki

Aloe arborescens – nazwa łacińska

Rodzina: Złotogłowowate

Gatunek: Sukulent

Należy do rodzaju aloesów, który  obejmuje ponad 500 gatunków.

Nazwy w innych językach :

tree aloe – po angielsku; Baumaloe – po niemiecku;  Stromová aloe – po czesku;  Aloès des arbres – po francusku; áloe de árbol – po hiszpańsku

Inne nazwy aloesu drzewiastego :

czarna halena, żółta halena, wątrobna halena, morownika. H-alena, h-elena etymologicznie pochodzi z aloesu, roślina ośmiornicy, kandelabra,

Drzewo cennego aloesu zasadził sam Bóg, opis z Księgi Liczb 24:6: ,,(5) Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkania twoje, Izraelu
(6) 
Jak szerokie doliny potoków, jak ogrody nad brzegiem strumieni lub jak aloes, który Jahwe sadził, i jak cedry nad wodami”. (Liczb 24:5-6; Biblia Tysiąclecia II)

Aloes wymaga pełnego słońca i ograniczonego podlewania. Może być uprawiana jako roślina przenośna, latem w ogrodzie, zimą w mieszkaniu, ogrodzie zimowym. Jest to jeden z najłatwiejszych w pielęgnacji sukulentów, w środowisku naturalnym rośnie głównie na grzbietach i skałach górskich, także w zaroślach. 

To soczysta roślina ozdobna i lecznicza pochodząca z Republiki Południowej Afryki oraz Półwyspu Arabskiego. Jest szeroko rozpowszechniony w Malawi, Mozambiku i Zimbabwe.

Gatunek został opisany przez Carlosa Linnaeusa w 1753 r., a później przez Nicolaasa Laurensa Burmana i opublikowany w 1768 r.

Charakteryzuje się krzaczastym porostem z gołą łodygą. Krawędzie liści mają mocne kolce. Liście są ząbkowane, skórzaste, mięsiste, zimozielone. Co więcej Aloes jest dość odporny na szkodniki. 

 W przeciwieństwie do Vera, Arborescens tworzy widoczny pień, na którym tworzą się gałęzie przypominające przedłużenia. W optymalnych warunkach może dorastać od 2 do 3 metrów wysokości lub pień może mieć grubość do 30 cm.

Co najważniejsze  Aloes drzewiasty nie jest kapryśny co do gleby, akceptuje podłoże piaszczyste i ubogie w składniki odżywcze. Nade wszystko jest bardzo odporny na susze i wysokie temperatury, jednak mniej na mróz, wytrzymuje do -4ºC.

Surowiec zielarski:

to świeże liście wraz z obejmującymi łodygę pochwami lub cała roślina, powinien pochodzić z roślin co najmniej 3-letnich.  Z roślin uzyskuje się sok, który poddaje się zagęszczeniu poprzez ogrzewanie (odparowanie wody). Stężony i zagęszczony sok aloesów nosi nazwę alony.

Substancje czynne:

wielocukry, aloektyna, hydroksyantrazwiązki, kwasy organiczne, liczne witaminy oraz sole mineralne, żywice, garbniki i enzymy, polisacharydy.

Sok z aloesu drzewiastego posiada ponad 150 substancji czynnych.

Działanie:

Aloes posiada właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze i przeciwbólowe. Przyśpiesza regenerację skóry i błon śluzowych. Działa również immunostymulująco.

Natomiast Alona drażni śluzówkę jelita grubego wywołując jego przekrwienie, wzmaga ruchy robaczkowe jelita – powodując po 8-9 godzinach przeczyszczenie. Ponad to zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, trzustkowego, jelitowego i żółci. Odruchowo powoduje przekrwienie macicy i narządów pobliskich.

Wodne i alkoholowe wyciągi ze świeżego aloesu oraz naturalny nie zagęszczony sok działają stymulujące na granulopoezę (dojrzewanie granulocytów). Wywierają wpływ ogólnie wzmacniający (tonizująco), zwiększają liczbę limfocytów B nasilając odpowiedź humoralną (wzmagają siły odpornościowe organizmu na choroby), przyśpieszają ziarninowanie i gojenie się ran. Bardzo korzystnie wpływają na narząd wzroku.

Nawiasem mówiąc w drugiej połowie XX wieku rosyjski chirurg oraz oftalmolog prof. Władimir Fiłatow zauważył, że wodne wyciągi z liści aloesu drzewiastego wpływają korzystnie na poprawę stanu zdrowia osób cierpiących z powodu chorób oczu. Zaobserwował również, że ułatwia on przyjęcie się przeszczepionej rogówki.

Ponadto syrop aloesowy w połączeniu z preparatami żelaza i zespołem witamin staje się doskonałym środkiem zwiększającym liczbę krwinek czerwonych i stężenie hemoglobiny we krwi.

Zastosowanie:

Medycyna ludowa , fitoterapia:

Krótko mówiąc Aloes drzewiasty jest tradycyjnym lekarstwem na cukrzyce w w wielu częściach świata. Wykazuje zastosowanie na wszelkie choroby skórne (np. przewlekła łuszczyca, trądziki) jak również na zmniejszoną odporność organizmu na zakażenia bakteryjne i wirusowe, ogólne osłabienie i złe samopoczucie. Poza tym bywa stosowany przy braku apetytu i słabym trawieniu oraz wadliwej przemianie materii. Nie wspominając o tym, że jest bardzo skuteczny w schorzeniach narządu wzroku, zapaleniach przydatków, a także niedokrwistości. Co więcej preparaty z aloesu drzewiastego są wykorzystywane w schorzeniach włosów, uszkodzeniach skóry i błon śluzowych trudno gojących się ranach, dychawicy oskrzelowej, chorobach zakaźnych, czy też zaparciach i atonii jelit.

Kosmetyka:

W kosmetykach i środkach higieny osobistej składniki pochodzące z różnych gatunków aloesu stosowane są przede wszystkim w preparatach do pielęgnacji skóry, preparatach do makijażu oraz mydłach do kąpieli.Składniki pochodzące z aloesu poprawiają wygląd suchej lub zniszczonej skóry, zmniejszając łuszczenie się i przywracając jędrność.

Ogród:

Wykorzystywany jako roślina dekoracyjna.

Kuchnia:

Miąższ  z aloesu jest wykorzystywany w napojach i alkoholach.

Weterynaria:

Wykorzystywany do leczenia grzybicy u zwierząt oraz hiperglikemii.

Działania uboczne i przeciwwskazania

Preparatów z aloesem nie powinny przyjmować kobiety w ciąży oraz matki karmiące. Dla alony: stany zapalne nerek i dróg moczowych, ciąża, menstruacja, stany zapalne układu pokarmowego ( wyrostek robaczkowy)

Zachęcam do zapoznania się z zamieszczonymi tutaj przepisami i metodami wykorzystania aloesu drzewiastego:

wino aloesowe, napar aloesowy, miód aloesowy, biostymina, nalewka alonowa, wyciąg glicerynowy z aloesu, żel aloesowy, ekstrakt z aloesu

Jeżeli chcesz zobaczyć jak wygląda roślina to zapraszam

Jak lubisz słuchać to zapraszam do filmiku 🙂

Źródła:

https:// rozanski.li

Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniecki, Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Warszawa 1987

https://pl.wikipedia.org/wiki/Aloes_drzewiasty

https://bogzyje.pl/aloes-w-biblii-znaczenie-symboliczne-w-zyciu-chrystusa/

Podobne wpisy

  • |

    Bylica Boże Drzewko

    Bylica Boże Drzewko – specjalista od regeneracji wątroby Artemisia abrotanum – nazwa łacińska Rodzina: Astrowate Gatunek: Bylica Pochodzi z Europy Wschodniej oraz Kaukazu, Zakaukazia i Turcji. Wytrzymuje bez większych szkód ujemne temperatury, dochodzące nieraz do -30 °C. W dobrych warunkach, na glebach suchych, mocno próchniczych i na słonecznych stanowiskach, boże drzewko może dorastać do 1,5…

  • |

    Pietruszka Zwyczajna

    Pietruszka zwyczajna – naturalny suplement na odporność Petroselinum crispum – nazwa łacińska Rodzina: Selerowate Ziele opisywała św. Hildegardy i tak o tej roślinie pisała w swoim dziele: ,,…konia czyni zdrowym i wesołym.” Nazwy w innych językach : Common parsley – po angielsku; Gewöhnliche Petersilie  – po niemiecku;  Běžná petržel – po czesku;  Persil commun – po francusku;…

  • |

    Święci i Zioła

    Zioła i Święci Jak święci i zakony rozwijali ziołolecznictwo na przestrzeni wieków Historia ziołolecznictwa w chrześcijaństwie jest niezwykle bogata i złożona. W ciągu wieków wielu świętych oraz zakonów przyczyniło się do rozwijania wiedzy o leczniczych właściwościach roślin i ich praktycznym zastosowaniu. W tym artykule przyjrzymy się, jak święci, tacy jak Hildegarda z Bingen, Albert Wielki,…

  • |

    Porzeczka Czarna i Czerwona

    Porzeczka czarna i czerwona – na szkorbut Ribes nigrum L. et rubrum L. – nazwa łacińska Rodzina: Skalnicowate Gatunek: Krzew Roślina szeroko stosowana w medycynie ludowej. Nazwy w innych językach : black and red currant – po angielsku;  schwarze und rote Johannisbeere –  po niemiecku;  černý a červený rybíz – po czesku;  groseille noire et rouge – po francusku; grosella…

  • |

    Zioła w Mezopotamii

    Obraz Nguyen, Marie-Lan. „ Lekarz przygotowujący eliksir z De Materia Medica ”. Encyklopedia historii świata . Encyklopedia historii świata, 21 marca 2020 r. Internet. 21 stycznia 2025 r. Zioła w Mezopotamii Mezopotamia, leżąca między rzekami Tygrys i Eufrat, była kolebką cywilizacji, gdzie rozwijały się pierwsze systemy rolnictwa, medycyny i piśmiennictwa. W tym regionie już w III tysiącleciu p.n.e….

  • |

    Bodziszek cuchnący

    Bodziszek Cuchnący – pogromca toksyn Geranium Robertianum L. – nazwa łacińska Rodzina: Bodziszkowate Rodzaj: Pelargonia Ulubione ziele św. Hildegardy, które polecała na dolegliwości serca spowodowane smutkiem i pesymizmem. Nazwy w innych językach : herb-Robert – po angielsku; Ruprechtskraut  – po niemiecku;   Inne nazwy bodziszka cuchnącego : ziele św. Roberta lub ziele św. Rupperta, dziub żurawia, kurza łapka, czerwone ziele,…