|

Bylica Boże Drzewko

Bylica Boże Drzewko – specjalista od regeneracji wątroby

Artemisia abrotanum – nazwa łacińska

Rodzina: Astrowate

Gatunek: Bylica

Pochodzi z Europy Wschodniej oraz Kaukazu, Zakaukazia i Turcji. Wytrzymuje bez większych szkód ujemne temperatury, dochodzące nieraz do -30 °C. W dobrych warunkach, na glebach suchych, mocno próchniczych i na słonecznych stanowiskach, boże drzewko może dorastać do 1,5 metra wysokości. Tworzy silnie rozgałęzione krzaki.

Nazwy w innych językach :

Southernwood – po angielsku; Eberraute – po niemiecku;  Pelyněk brotan – po czesku;  L’aurone ou citronnelle – po francusku; 

Inne nazwy Bylica Boże Drzewko:

drzewko Panny Maryi, 

Roślinę tę lubiano sadzić w ogródkach wiejskich i klasztornych.

Surowiec zielarski:

to ziele – herba abrotani, zbiera sie w lipcu lub sierpniu zakwitające szczyty pędów i suszy w temperaturze do 35°C 

Substancje czynne:

hydroksykumaryny (eskuletyna, herniaryna, izofraksydyna, skopoletyna, umbeliferon), flawonoidy związane glikozydowo (kwercetyna, rutyna, artemisetyna), wolne flawonole, garbniki pirokatechinowe (4-6%), olejek eteryczny (2-2,5%; bogaty w tujon, 1,8-cyneol, linalol i kamfen), sole mineralne (8-9%), kwasy fenolowe (kawowy, chlorogenowy), gorycze (gorzkie laktony seskwiterpenowe: polistachina, wulgaryna), poliiny (poliacetyleny)

Działanie:

przejawia głównie działanie żółciopędne i ułatwiające przepływ żółci z pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy.  Wzmaga wytwarzanie soków trawiennych. Działa słabo moczopędnie, przeciwzapalnie oraz ściągająco, napotnie i przeciwrobacznie.

Zastosowanie:

Medycyna ludowa , fitoterapia:

Była stosowana w leczeniu niedrożności dróg oddechowych oraz w leczeniu owsicy u dzieci. Zielnik Backensa podaje, że „zioło to spalone, a popiół posmarowany olejem przywraca wzrost włosów osobie, której go brakuje.” Znana z działania odrobaczającego , była przyjmowana jako napar w celu wydalenia tasiemców . W przeszłości stosowano ją również jako środek owadobójczy i wytwarzano małe suszone bukiety, które odstraszały owady , mszyce i ćmy . Stosowano ją również jako środek pobudzający, tonizujący i ściągający. Miała pomóc w walce ze zmęczeniem i infekcjami. Polecano ją na przeziębienia i bóle brzucha.

Kosmetyka:

Ziele stosowane jest jako dodatek do kąpieli o działaniu wzmacniającym, poprawiających krążenie w skórze. 

Ogród:

Roślina ta wymieniana była już w średniowieczu , w kapitularzu De Villisa , wśród polecanych roślin warzywnych. 

Kuchnia:

Nadaje się na przyprawę oraz do konserwacji kiszonej kapusty i ogórków, dodaje sie do sosów, mięs i rosołu. Używa się jej w niewielkich ilościach do przyprawiania tłustej wieprzowiny i baraniny, pieczonej gęsi i kaczki, ale także do aromatyzowania ciast, twarogów, majonezów i sałatek.

Weterynaria:

Listeczki bożego drzewka podawano jeść krowie z chlebem, aby się jej mleko nie psuło, natomiast odwar podawano pić cielnej krowie, gdy się potłucze i zachodzi obawa, że może poronić.

Działania uboczne i przeciwwskazania

Przetwory z ziela bylicy bożego drzewka w zalecanych dawkach nie powodują odczynów szkodliwych dla zdrowia.

Zachęcam do zapoznania się z zamieszczonymi tutaj przepisami i metodami wykorzystania Bylicy Bożego drzewka:

nalewka, napar, odwar, wyciąg na occie spożywczym, herbata

Jeżeli chcesz zobaczyć jak wygląda roślina to zapraszam

Źródła:

Bylica boże drzewko – Artemisia abrotanum L. w leczeniu schorzeń wątroby i pęcherzyka żółciowego

https://pl.wikipedia.org/wiki/Bylica_bo%C5%BCe_drzewko

https://de.wikipedia.org/wiki/Eberraute

https://fr.wikipedia.org/wiki/Artemisia_abrotanum

https://cs.wikipedia.org/wiki/Pelyn%C4%9Bk_brotan

Monika Kujawska, Łukasz Łuczaj, Joanna Sosnowska, Piotr Klepacki ,, Rośliny w wierzeniach i zwyczajach ludowych, Słownik Adama Fischera”, Łódź 2014

Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniecki, Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Warszawa 1987

Podobne wpisy

  • |

    Bodziszek cuchnący

    Bodziszek Cuchnący – pogromca toksyn Geranium Robertianum L. – nazwa łacińska Rodzina: Bodziszkowate Rodzaj: Pelargonia Ulubione ziele św. Hildegardy, które polecała na dolegliwości serca spowodowane smutkiem i pesymizmem. Nazwy w innych językach : herb-Robert – po angielsku; Ruprechtskraut  – po niemiecku;   Inne nazwy bodziszka cuchnącego : ziele św. Roberta lub ziele św. Rupperta, dziub żurawia, kurza łapka, czerwone ziele,…

  • |

    Oliwnik Wielokwiatowy

    Oliwnik wielokwiatowy — krzew, który wspiera ogród Elaeagnus multiflora Thunb. — nazwa łacińska Rodzina: Oliwnikowate — Elaeagnaceae Oliwnik wielokwiatowy, znany również jako gumi, goumi, jagoda gumi albo cherry silverberry, to ciekawy krzew owocowy pochodzący z Azji Wschodniej, głównie z Chin, Korei i Japonii. W ogrodach uprawia się go zarówno dla ozdoby, jak i dla jadalnych,…

  • |

    Zioła w Mezopotamii

    Obraz Nguyen, Marie-Lan. „ Lekarz przygotowujący eliksir z De Materia Medica ”. Encyklopedia historii świata . Encyklopedia historii świata, 21 marca 2020 r. Internet. 21 stycznia 2025 r. Zioła w Mezopotamii Mezopotamia, leżąca między rzekami Tygrys i Eufrat, była kolebką cywilizacji, gdzie rozwijały się pierwsze systemy rolnictwa, medycyny i piśmiennictwa. W tym regionie już w III tysiącleciu p.n.e….

  • |

    Mięta

    Mięta – pobudza apetyt i ułatwia trawienie Mentha L. – nazwa łacińska Rodzina: Jasnowatych Gatunek: Bylina Roślina ta była znana od starożytności, wykorzystywano ją w bólach głowy i aby odświeżyć oddech. Nazwy w innych językach : Mint – po angielsku; Minze – po niemiecku;  Máta – po czesku;  Menthe – po francusku; Menta – po hiszpańsku Inne nazwy Mięty  :…

  • |

    Kosaciec bródkowy

    Kosaciec Bródkowy – na piękną skórę twarzy Iris Germanica – nazwa łacińska Rodzina: Kosaćcowatych Gatunek: Bylina Ziele opisywała św. Hildegardy : „ Kto ma nieelastyczną skórę twarzy niczym korę lub kto ma w tym miejscu pryszcze albo brzydki kolor cery, powinien wycisnąć sok z tych liści i wlać go do naczynia z wodą (…). Ową…

  • |

    Cebula jadalna, ciekawostki i historia

    Cebula jest warzywem znanym od ponad 4000 lat p.n.e. Podstawowy ośrodek uprawy znajduje się w Azji Środkowej i Południowo-Zachodniej, gdzie istnieje duża liczba odmian endemicznych. W Azji Południowo-Zachodniej znajduje się wtórny ośrodek powstawania form cebuli, powstały 2000 lat p.n.e. Z Persji sprowadzano cebulę do Egiptu i Grecji. W starożytnym Egipcie cebula była szeroko rozpowszechnionym warzywem….